برنامه شاعر TAN DA برای گذراندن زمان TET با یک قطعه بی نظیر باقیمانده

تعداد بازدید ها: 532

    بسیاری از محققان خارجی در مطالعات ویتنام به طور موقت معتقدند که انتصاب "اگزیستانسیالیست معتبر" باید برای خود محفوظ باشد قهوهای مایل به زرد [TĐn Đà] - آ شاعر و یک خبرنگار، نسبتاً اصلی در تاریخ معاصر ادبیات و مطبوعات ویتنامی. منظور از ... چیست "اگزیستانسیالیست"؟ - چه کسی این اصطلاح را درست یا نادرست بفهمد - به دانش شخصی فرد بستگی دارد. در این سال تت [Tt] زمان ، ما فرصتی برای یادآوری یک "قطعه زندگی"این شاعر و روزنامه نگار یاد شده در آن روزهای مقدس ملت ما.

    این بود تت [Tt] زمان سال جیپ توات [جیپ توت(1934 - سال سگ) - تقریباً 70 سال پیش - در آن زمان ، شاعر قهوهای مایل به زرد [TĐn Đà] برای نوشتن بود دونگ فاپ [آنگ Php] زمان (هندوچین فرانسه) متعلق به دیپ ون کی [دیپ ون کی] در سایگون. پس از ارسال مقالات خود برای تت [Tt] موضوع، قهوهای مایل به زرد [TĐn Đà] یک ماه کل حقوق دریافت کرد ، اما او به سرعت تمام این پول را خرج کرد. بنابراین، هنگامی که تت [Tt] نزدیک می شد ، شاعر ما هیچ سن و سالی باقی نمانده بود و چون او عالی بود "مستیاو به دلیل کمبود شراب دچار مشکل خواهد شد. خبرنگار دیپ ون کی [دیپ ون کی] مشکل همکارش را درک کرد ، بنابراین به او "هدیه اضافی سال نو" داد 5 پیستر.

     با توجه به دن بائو [دون بایو(روزنامه مردم) - خبرچین Bui The My [Bếi Thế Mỹ] 3 شماره متوالی بهار به چاپ رسیده بود: در 1940-1941-1942. علاوه بر آنها ، مجلات دانگ نگوک آنه [آنگ Ngọc آنه] و مای وان نه [مای وان نهم] در سال های متوالی 3-1943 و 1944 1945 شماره منتشر کرده بود.

    اگر "لحن" کم روح در زمان بحران اقتصادی لخت شده بود ، پس از آن که زمان جنگ فرا رسید ، این همان لحن هنوز هم با روانشناسی خشم خود به خدمت توده ها می پرداخت. بیایید مجدداً مقاله ای را منتشر کنیم که در این مقاله منتشر شده است دیین قلع [ệiện Tín] در سال 1945.

    "... فقط افرادی که خود را زیر سنگر پناه داده بودند می توانستند بدانند که عمق زمین تا چه اندازه عمیق است. و فقط کسانی که به دریا رفته بودند می توانستند بدانند که دریا چقدر عظیم است. در این 6 سال گذشته ، کشور ما شبیه کشتی ایستاده در دریا بود ، در حالی که در داخل کشور هنوز یک سنگر کوچک برای پناه دادن وجود دارد.

    نقص افراد متشکل از این است که فکر می کنند افراد دیگر نعمت بیشتری نسبت به خودشان دارند ، در حالی که هر روز ، آنها بسیار نعمت بیشتری نسبت به هم نوعان خود دریافت می کنند. هر چقدر نعمت کوچک باشد ، ما باید از داشتن آن احساس خوشبختی کنیم ، زیرا همه درست مثل پناهگاه توسط خود ما ایجاد شده است ، اگرچه باریک است ، اما با فشار باد و همچنین قطعات تیز بمب مقابله می کند.

     با این حال ، روش های مختلفی برای لذت بردن وجود دارد ، از جمله راه های منفعل و فعال آنهایی هستند که باید هنگام بازگشت بهار در مورد آنها فکر کنیم.

     بسیاری از روزنامه نگاران در آن زمان ، کاهش محتوای مطالب مربوط به بهار را در طول این پنج سال جنگ ارزیابی کرده بودند.

    خوشحال ، او بلافاصله صورتحساب پنج كوچك - كه در آن زمان مبلغی بسیار زیاد بود - را در کیف خود قرار داد ، سپس ، او مستقیماً به سمت ایستگاه اتومبیلرانی سوار شد تا یك Delahaye را با كلاه تاشو استخدام كند تا از شهر خود لذت ببرد ... بهار واقعاً عجیب است! امسال ، این شاعر "دیوانه" ناگهان به همه "هوای" می بخشد. و این نیز اولین بار در زندگی اوست که شاعر قهوهای مایل به زرد [TĐn Đà] دقیقاً مثل یک آدم ریز ثروتمند روی یک نوع اتومبیل "نجیب" قرار دارد. ماشین Delahaye در ابتدا او را به اداره پست برد تا بتواند یک سفارش 3 دلاری با ارزش XNUMX دلار بخرد (به صورت کارت پستال) که او به دوست نزدیک خود ارسال کرد نگو تات تو [Ngô Tấ Tố] که در هانوی [هان نای] - به عنوان هدیه بهار.

    او باید از بین دو عدد پیستری باقی مانده برای پرداخت کرایه اتومبیل استفاده کند ، بنابراین در کیف او تنها یک کبوتر آخر باقی مانده است که باید برای پوشش هزینه ها در طول 3 مورد استفاده قرار گیرد. تت [Tt] روزها.

توجه داشته باشید:
◊ منبع: گنجینه ای از فرهنگ ویتنام مطالعه شده توسط دکتر هونگ نگوین من [نگوین مون هونگ].

بان توو THU
12 / 2019

(بازدید بار 2,070، بازدیدکننده داشته است 1 امروز)
en English
X